Родови студии

Ако сфатив едно нешто деновиве, тоа е дека најверојатно никогаш нема да знам како се чувствува трудна жена. Никогаш нема да знам низ што се поминува кога решава дали ќе направи абортус или не. Никогаш нема да знам низ што се поминува по абортусот.

А оваа констатација може и да се прошири: никогаш нема да знам како се чувствува една жена.

Причината е едноставна: Маж сум. Колку и да трубиме за еднаквост меѓу половите, ние сме суштински поинакви. Ниту сме исти физички, ниту сме исти биолошки, ниту сме исти емоционално, ниту сме исти интелектуално. Не кажувам дека едните се подобри од другите туку дека сме различни.

Колку и да сакаме човекот до нас да не разбере 100%, никогаш нема да може да се случи тоа. Пред се затоа што како мажи и жени сме поинакви, а потоа затоа што различните искуства – оние што не прават она што сме – се токму тоа: различни. Дури и во рамките на сопствениот пол има толку разлики од маж до маж, од жена до жена, што не може да се каже дека има двајца подеднакво исти, со подеднакво исти ставови.

Начинот на кој што ги доживуваме луѓето, случувањата и мислењата околу нас секогаш ќе биде обоен со нашите сопствени искуства, нашите сопствени размислувања и ставови. Она што не смееме да го заборавиме, како лекција од историјата, е дека едно време (па дури и ден денес) луѓе умирале затоа што имале поинакви ставови.

Да го цитирам Џорџ Карлин:

Веруваш во Бог?
Да.
Веруваш во мојот Бог?
Не.
*БУМ*

Треба да ги осудуваме луѓето затоа што имаат поинакви ставови? Затоа што имале поинакви искуства? Зошто сме толку сигурни дека ако сме се нашле во истите тие услови не би изреагирале на подеднакво ист начин? Па дури и на многу полош начин?

Зошто сакаме нашите ставови да бидат прифатени (или барем да не ни досаѓаат за нив) од другите, а ние имаме проблем да ги прифатиме туѓите?